Mehmet Akif Ersoy » Hatıralar

Mehmet Akif Ersoy Resimleri – Müzikli Slayt

intibah — Sun, 27 Dec 2009 16:23:07 +0000

Slaytı izlemek için devamı tıklayınız.

İlgili Konular

Miras Bırakmayan Şair

intibah — Mon, 21 Jan 2008 03:07:16 +0000

En büyük vatan şairlerini aruz yetiştirdi. Namık Kemal’le başlayan, Tevfik Fikret’le devam eden vatan şairi, dün Mehmed Akif’le beraber toprağa girmiş sayılabilir. Milli veznimiz hece olduğu halde, hece şairlerimiz için Namık Kemal’in “Vaveyla’sı, Kaside’si” gibi Tevfik Fikret’in “Sis’i, Rübabın Cevabı” gibi Mehmed Akif’in “Çanakkale’si ve İstiklâl Marşı” gibi bir milletin hafızasına her mısrayı atalar

sözü haysiyetiyle mâlolan büyük günlerinde bir ağızdan haykırıları, en perakende ve şaşkın ruhları bile tek bir müdafaa aşkı ve iradesi içinde bir araya devşirerek ayağa kaldıran “milli” vasfına tam layık bir şairimiz çıkmadı. Namık Kemal’den ve Tevfik Fikret’ten sonra, iki günden beri, Mehmed Akif de yoktur, vatan şiirinin bu üç büyük zirveli sıra dağları üstüne ölümün kara bulutu indi. Bütün ölçüleri ve haysiyetiyle düşünürsek, bugün Türk vatanı şairsizdir. Vatan şairleri miras bırakmadılar.

“Şühedâ fışkıracak toprağı sıksan, şühedâ”

Bugün Akif de o toprağın içindedir. Ve o şühedâ arasındadır. Bütün ömrünü Türk bayrağındaki Hilâlin şerefini müdafaaya tahsis eden şairin arkasından kendi mısrası tekrar edilebilir:

Bir Hilâl uğruna Yarâb ne güneşler batıyor!

İlgili Konular

Kızından Bir Hatıra

intibah — Mon, 21 Jan 2008 03:03:53 +0000

Üstad’ın kızı Cemile anlatıyor: Heybeliada’ya gelince babam hemen bir çamın altına oturur, arkasını çama dayar, saatlerce burada dalardı. İki saat, üç saat geçer, bir kelime konuşmazdı. Nefes aldığı bile işitilmeyecek kadar dikkat ve huşu içinde yalnız gözleri hareket ediyordu. Ortalık kararıyor, yahut gece yarısı olur.”Artık baba gidelim, derim, “peki!” der. Fakat gene oturur. Biraz sonra gene tekrar ederim. Yavaş yavaş harekete gelir, hiç de oradan ayrılmak istemeyerek bastonuna dayana dayana eve dönerdik.

Bir gün mektebe giderken çantamın eskiliğinden dolayı ağlamıştım. Onun üzerine babam bize bir çocukluk hatırasını nakletti:

-Babam beni İdadi Mektebi’ne yazdırmak üzere götürdü.

Kaydettiler. Fakat mektebe verilmesi lazım gelen bir para

istediler. Babamın parası yetmedi. Baktım, çok canı sıkıldı.

Evirip çevirip saatine bakmağa başladı.

-Baba, neye saate bakıyorsun? dedim.

-Bu gümüştür, dedi; bunu rehin verirsem istedikleri parayı

bulabilirim.

Babamın beni okutmak için gösterdiği bu fedakarlık karşısında çok müteessir oldum. Ağlamaya başladım. -Baba, dedim, ben mektepten vazgeçtim. Haydi gidelim. İşte çocuklar biz bu şartlar altında okuduk. Siz şimdi çantanızın rengi biraz solmuş diye ağlıyorsunuz. -Peki baba sonra ne oldu? Mektebe gitmediniz mi? -Gittim. Babamın parasının çıkışmadığını görünce güvendiler. Sonra verirsiniz, dediler.

İlgili Konular

Edirne Yılları

intibah — Mon, 21 Jan 2008 02:59:50 +0000

1893 yılında Mehmed Akif Edirne vilayetinde baytardı. Edirne’deki hayatı taşkın, coşkun geçen gençlik çağıdır. Akif’le Edirne’de arkadaşlık ettik. Bu samimi bağ ölünceye kadar devam etti. Yıllar sonra ayrıldık, meşrutiyette buluştuk. Ve en son milli mücadelede Büyük Millet Meclisi’nde bu karşılıklı muhabbetle uzun ve masum bir mazinin hikayelerini söyleştik. Akif’in en çok sevdiği arkadaşımız Edirneli Ömer Seyri idi. Akif, Seyri’nin hatırımda kalan şu beyitlerini durmaz tekrar ederdi:

Meric’in çağlayışı, göklere set çekmiş ağaçlar, bana Türk’ün o büyük geçmişini anlatıyor. Bakma düşkünlüğüne sen bu büyük tarihin, Onda hâlâ ecdadın ruhu dirilmiş yatıyor.

O zamanlar Akif 20 ile 25 yaş arasında idi. Benim bir beygirim vardı. Akif bunun üzerine meşhur kıl heybesini asarak üstüne biner, köy köy gezerdi. Türk köylerinden topladığı bin bir destanı içli ve duygulu gönlünden taşırarak anlatırdı. Çanakkale’yi, İstiklâl Destanı’nı yazan Akif’in göçtüğünü duyduğum vakit, bu 45 yıllık arkadaşın aziz hatıralarını anarken faniler arasından tertemiz eteklerini toplayıp giden bu ölümsüz Türk’ün büyük adını yaşatmaya ant içen Türk Gençliğine, Cumhuriyet çocuklarına karşı ihtiyar gönlümde uyanan minnet ve şükranı da bildirmeyi bir borç saydım.