1893 yılında Mehmed Akif Edirne vilayetinde baytardı. Edirne’deki hayatı taşkın, coşkun geçen gençlik çağıdır. Akif’le Edirne’de arkadaşlık ettik. Bu samimi bağ ölünceye kadar devam etti. Yıllar sonra ayrıldık, meşrutiyette buluştuk. Ve en son milli mücadelede Büyük Millet Meclisi’nde bu karşılıklı muhabbetle uzun ve masum bir mazinin hikayelerini söyleştik. Akif’in en çok sevdiği arkadaşımız Edirneli Ömer Seyri idi. Akif, Seyri’nin hatırımda kalan şu beyitlerini durmaz tekrar ederdi:

     Meric’in çağlayışı, göklere set çekmiş ağaçlar, bana Türk’ün o büyük geçmişini anlatıyor. Bakma düşkünlüğüne sen bu büyük tarihin, Onda hâlâ ecdadın ruhu dirilmiş yatıyor.

     O zamanlar Akif 20 ile 25 yaş arasında idi. Benim bir beygirim vardı. Akif bunun üzerine meşhur kıl heybesini asarak üstüne biner, köy köy gezerdi. Türk köylerinden topladığı bin bir destanı içli ve duygulu gönlünden taşırarak anlatırdı. Çanakkale’yi, İstiklâl Destanı’nı yazan Akif’in göçtüğünü duyduğum vakit, bu 45 yıllık arkadaşın aziz hatıralarını anarken faniler arasından tertemiz eteklerini toplayıp giden bu ölümsüz Türk’ün büyük adını yaşatmaya ant içen Türk Gençliğine, Cumhuriyet çocuklarına karşı ihtiyar gönlümde uyanan minnet ve şükranı da bildirmeyi bir borç saydım.

İlgili Konular

• İlgili konu yok.