Üstad’ın kızı Cemile anlatıyor: Heybeliada’ya gelince babam hemen bir çamın altına oturur, arkasını çama dayar, saatlerce burada dalardı. İki saat, üç saat geçer, bir kelime konuşmazdı. Nefes aldığı bile işitilmeyecek kadar dikkat ve huşu içinde yalnız gözleri hareket ediyordu. Ortalık kararıyor, yahut gece yarısı olur.”Artık baba gidelim, derim, “peki!” der. Fakat gene oturur. Biraz sonra gene tekrar ederim. Yavaş yavaş harekete gelir, hiç de oradan ayrılmak istemeyerek bastonuna dayana dayana eve dönerdik.

Bir gün mektebe giderken çantamın eskiliğinden dolayı ağlamıştım. Onun üzerine babam bize bir çocukluk hatırasını nakletti:

-Babam beni İdadi Mektebi’ne yazdırmak üzere götürdü.

Kaydettiler. Fakat mektebe verilmesi lazım gelen bir para

istediler. Babamın parası yetmedi. Baktım, çok canı sıkıldı.

Evirip çevirip saatine bakmağa başladı.

-Baba, neye saate bakıyorsun? dedim.

-Bu gümüştür, dedi; bunu rehin verirsem istedikleri parayı

bulabilirim.

 Babamın beni okutmak için gösterdiği bu fedakarlık karşısında çok müteessir oldum. Ağlamaya başladım. -Baba, dedim, ben mektepten vazgeçtim. Haydi gidelim. İşte çocuklar biz bu şartlar altında okuduk. Siz şimdi çantanızın rengi biraz solmuş diye ağlıyorsunuz. -Peki baba sonra ne oldu? Mektebe gitmediniz mi? -Gittim. Babamın parasının çıkışmadığını görünce güvendiler. Sonra verirsiniz, dediler.