Türk Edebiyatında, Akif kadar, hayatı şiire ve şiiri hayata sokmuş şair yoktur. Yalnız, bu hayat, merkez olarak alınmış, o çağdaki Türkiye şartları içinde ve belli bir ışık altında müşahede edilmiştir. Yeni hayat, kendi başına bir gerçek olarak alınıp metafizik kürenin dikenli noktalarına dokunmadan tut da, realitenin içindeki eriyişe kadar kendine yeter ve kendinden ibaret bir hale getirilmiştir Akif’te. Hayatın acı çizgileri en objektif ve dıştan tesbit edici gözlerle yakalanırken bile bir metafizik yük taşımaz ve insanın genel kaderiyle ilgili hükümlerin yankıları olmaz.     Akif’in çıkış noktası olarak aldığı bu ışık İslam’dır ve İslam’ın ışığında, 600 yıllık İslam-Türk Devleti çökerken, cemiyetimizin içinde bulunduğu ahlaki, içtimai, ruhi, iktisadi şartlar, en amansız bir gözle, adeta bir cerrah teşrihçiliğiyle ortaya serilir. Ve bir kere yara belli olunca, onun tedavi şekli gösterilir ki, bu da, cemiyetin temeli olan İslam ilkelerine sıkı sıkıya sarılmak, yeni ve taze bir ruhla, İslam’ı, çağın teknik ve maddi güçleriyle de donandıktan sonra, içimizde ve dışımızda ihya etmektir.

İlgili Konular

• İlgili konu yok.