Dergide, “Vahyin aydınlığında yaşayan adam: Mehmet Âkif”, “Mehmet Âkif’in İslam Tasavvuru”, “Mehmet Âkif Ersoy’un Tefsirciliği”, “Yerli Kalarak Modernleşmek: Mekteple Memleket Arasında Bir Mütefekkir ve Vaiz Olarak Âkif”, “Mehmet Âkif Ersoy’un hayatında ve Safahat’ta kadın”, “Din Hizmetinde Örnek Şahsiyet: Mehmet Akif” ve “Mehmet Akif Ersoy’un Vaaz ve İrşad Faaliyetlerinde Kur’an Tefsiri’nin Yeri ve Önemi” başlıklı bilimsel makaleler yer alıyor.

Prof. Dr. İsmail Lütfi Çakan, Prof. Dr. Davut Aydüz, Prof. Dr. Ali Akpınar ve daha birçok akademisyen tarafından kaleme alınan yazıların yer aldığı özel sayının son bölümünde, Mehmet Âkif’in “Dârû’l-Fünûn” ders kitapları arasında basılan “Kavâ’id-i Edebiyye” adlı eseri de Osmanlıca aslıyla yer alıyor.

75 yıl önce ebediyete uğurlanan büyük şairin eserlerinin bugün de milletin duygularına tercüman olmaya devam ettiğini belirten Bağış, “Mehmet Akif Ersoy, İstiklal Marşımızı Türk Milletine armağan ederken, milletimiz de kendisini hep hatırında tutmuş, onu baş tacı etmiştir. Milletimiz, onun aziz hatırasına daima sahip çıkmış, hatta onu şehitlik mertebesine yakıştırdığı için, Mehmet Akif’i, büyük bir kadirşinaslıkla Edirnekapı Şehitliği’ne defnetmiştir. Mehmet Akif’e sahip çıkmak kadar, onun fikriyatına da sahip çıkarak bunları rehber edinmek, yaşatmak ve geleceğe taşımak büyük önem taşıyor. Türkiye Cumhuriyeti’ni hak ettiği güce ve itibara ulaştırmanın, Atatürk’ün işaret ettiği muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkarmanın da bu şekilde mümkün olduğuna inanıyoruz. Mehmet Akif Ersoy, hiçbir zaman milletimizin gönlünden çıkmayacak, yolumuzu aydınlatmaya devam edecektir. Bu düşüncelerle Mehmet Akif’in aziz hatırasını bir kez daha şükranla anıyor, kendisine Allah’tan rahmet diliyoruz.” ifadelerine yer verdi.

Hekimoğlu İsmail, Mehmed Akif’i bir evliya olarak tanımlıyor. Hekimoğlu İsmail’e göre Akif’in hayatı Safahat’tan da kıymetlidir. Çünkü o bizzat yaşayarak bizlere İslamiyet’i gösterdi. Hekimoğlu İsmail, baytar Mehmed Akif’in, İstiklal Marşı şiirini yazan Mehmed Akif’e uzanmasının, şahsi gayretiyle insanların çok şey başarabileceğine açık bir örnek olduğunu belirtiyor.

Mehmed Akif ismi size neyi çağrıştırıyor?

Bakınız, Nihad Sami Banarlı Mehmed Akif’le ilgili demiş ki;

“Ben, Mehmed Akif’i büyük şair, büyük vatansever, manzum hikayeler ve vaizler yazarı, bilhassa inanmış bir insan olarak her hatırlayışımda, evliyalar kadar temiz ve lekesiz görebilmenin hazzını duyarım…”

Aynen katılıyorum!.. Bana göre Mehmed Akif, evliyadır. 14 asırlık İslam tarihi içinde Müslümanlar tatlı ve acı günler yaşamıştır. En acı günlerinde en büyük adamlarını yetiştirmiştir. Osmanlıların en karanlık günlerinde Allah’ın lutfettiği Namık Kemal, Ahmet Naim, Elmalılı Hamdi Yazır, Bediüzzaman Said Nursi ve Mehmed Akif yetişmedi mi?

Mehmed Akif’in yaşadığı devri nasıl yorumluyorsunuz?

Mehmed Akif’in yaşadığı devir felaketler devridir. Maddi manevi her türlü felaket dünyayı istila etmiştir. Bediüzzaman Hazretlerine Rüyada Bir Hitabe’de, “Ey felaket ve helaket asrının adamı!” diye hitap ediliyor. Gerçekten o asır, felaket ve helaket asrıdır.

Mehmed Akif, 1873 yılında İstanbul’da doğmuştur. Akif, asrın olaylarını bizatihi yaşamış, bu asrın aleminde maddeten ve manen savaşmış, Osmanlı devletinden sonra kurulan Türkiye Cumhuriyetinde Müslümanların İslamiyet’le yeniden buluşmasında önemli rol oynamıştır. 19. yüzyılda din düşmanlarının en güçlüleri ve dindarların en güçlüleri meydana çıkıyor. 19. asır bunların mücadelesiyle geçmiştir. Bir taraf dinsizlik uğruna, diğer taraf din uğruna mücadele ediyor. Karanlıkla aydınlığın savaşı var 19. yüzyılda ve her iki tarafın da silahı, harfler!.. Yazarak konuşarak savaşıyorlar. Her şey zıddıyla gelişir. Dinsizliğin olmadığı yerde dini faaliyetler de olmaz. Yani evvela kötüler iş başına geçer, iyiler onlarla mücadele eder, böylece her iki tarafın da samimi olan ve olmayanları anlaşılır. Mehmed Akif, diyebilirim ki o devrin dindarlarının edebi alandaki generalidir…

Bir yazınızda “Akif’in kendi hayatı, Safahat kadar kıymetlidir.” diyorsunuz…

Akif’in hayatı Safahat’tan da kıymetlidir. Çünkü o yaşayarak gerçek İslamiyet’i gösterdi. Mithat Cemal Kuntay, Mehmet Akif isimli kitabında diyor ki:

“Otuz üç senedir Mehmet Akif’in bir tek bayağı halini görmedim. Onun iç yüzüne baktığım vakit gökyüzüne, denize bakar gibi ferahlardım. Onun 63 senelik hayatının siyah ve pis tek bir dakikası yoktur.”

Şuurlu Müslüman’ın varlığının sebebi, İslamiyet’i öğrenmek, anlamak ve yaşamaktır. Mehmet Akif, “demir hafızdı”, yani Kur’an-ı Kerim’i hiç hata yapmadan okurdu. Müfessirdi. Böylece hayatının her noktasını ayet ve hadislere uydurduğundan her an İslamiyet’i yaşadı. Mehmet Akif, yaşı ilerledikten sonra, Kur’an’ı unutmamak için, her sabah soğuk suyla duşunu yapar, sonra ezbere bir cüz okurdu. Mısır’da bazen bütün Ramazan hatimle teravih kıldırırdı.

Mesela 1920′de şairlere bir çağrıda bulunuldu. Milli marş için bir müsabaka açılacağı, kazanana beş yüz lira mükâfat verileceği duyuruldu. Mehmed Akif, para verilecek diye yazmadı. Müsabaka için 700′den fazla manzume gönderilmiş amma o günlerin heyecanını ifade eden bir şiire rastlanmamış. Hamdullah Suphi, kazandığı takdirde kendisine para verilmeyeceğini söylemiş. Bunun üzerine Akif, İstiklal marşını yazdı. Hiçbir peygamber servetiyle ortaya çıkmadı. Peygamberler parasız malsız mülksüz “La ilahe illallah” dedi. İslam alimleri de aynı yolu takip ederek işe parasız başladılar. Ta ki bilinsin, bu gibi hizmetler parayla, devletle olmaz. Allah’ın lutuf ve inayetiyle olur. Akif, engin bilgisiyle kapitalizmi biliyordu ve ona düşmandı.

Böyle bir hayata hayran olunmaz mı?

Akif, nasıl bir İslami hayat hayal ediyordu?

Akif şöyle bir kıssa anlatır;

“Adamın biri eviyle arkadaş olmuş demiş ki, ‘Ey evim, seni yapan, bu hale getiren benim. Yıkılacağın zaman haber ver de ben çıkayım, öyle yıkıl.’

Bir gün evin bir yeri çatlamış, adam bir avuç çamur alıp, orayı kapatmış. Bir başka gün, başka yeri çatlamış, yine bir avuç çamurla kapatmış. Aylar yıllar böyle geçmiş. Bir gün ev, adamın başına göçmüş. Adam, “Ey ev, seninle anlaşma yapmamış mıydık? Yıkılacağın zaman hani haber verecektin? Neden sözünde durmadın?”

Ev demiş ki: “Ben ne zaman ağzımı açsam, bir avuç çamurla kapattın, başka nasıl haber verebilirdim?”

Devlet, ordu, üniversite, tüccarlar… Hepsi halkın içinden çıkıyor. Halk çöktü mü, hepsi birden çöker. Bir milletin tarihi âlimlerin mürekkebiyle, sanatkârların teriyle, askerlerin kanıyla yazılır. Devlet, ünitelerinde bozulmalar varsa o sarayın taşları teker teker düşüyor demektir. Demek ki devlet bünyesindeki her anormallik o sarayın yıkılacağına alamettir. Akif, bu kıssada Osmanlı’yı anlatıyor.

Namık Kemal sık sık devletin yıkıldığından söz edince, birisi itiraz edip, “Yıllardan beri bunu söylersin, hani yıkılan da yok!” deyince, Namık Kemal: “Bu oduncu Ahmet Ağanın cenazesi değil ki bir günde kalksın. 600 sene yaşayan bir devletin cenazesi elbette 60 senede kalkacaktır.” demiş

Akif, Kur’an’ın anlattığı gibi bir İslami hayat hayal ediyordu. Her şey Müslümanlar için yaratıldığı halde, Müslümanlar her şeyden mahrum kalmışlar, gayrimüslimler her şeyden istifade etmişler; bununla da kalmamış, ellerindeki imkanlarla Müslümanları ezmişler. Akif bu tezadı çok iyi tespit etmiş.

Sizce Mehmed Akif’in öne çıkan vasfı neydi?

Mehmed Akif, baytardı. Şahsi gayretiyle Arapça ve Arap edebiyatını öğrenmişti. Onun hayatına baktığımızda bir tarafta Mevlana’nın Mesnevi’sini Farsçadan okuyup anlayan Akif, diğer tarafta pek çok eseri Fransızca orjinalinden okuyan Mehmed Akif… Yani Akif’te Avrupa kültürüyle İslam kültürü bütünleşmiştir. Baytar Mehmed Akif’in, İstiklal Marşı şiirini yazan Mehmed Akif’e uzanması, şahsi gayretiyle insanların çok şey başarabileceğine açık bir örnektir… Bu hal çok dikkatimi çekmiştir.

Akif neyin peşinde koşuyordu?

Akif, belinin bükülüp bastonuna dayandığı günlerde bir Mecnun’du. Kendi mecnunluğunu Leyla isimli şiiri ile dile getiriyordu. Acaba Akif, neyi kaybetmiş, neyin peşinde koşuyordu?

Ankara Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi öğretim üyeliği yapmış olan Fevziye Abdullah Tansel, “Mehmed Akif” isimli eserinde şöyle diyor: “İstiklal Harbi sonunda kurulan Türkiye’de İslam’a karşı hareketler, Akif’in yıllardan beri bağlandığı, hiçbir hadisenin sarsmadığı ümidini kırdı. Adeta bir ışık dünyası içinde yaşattığı bu idealin sönüvermesi, onu içinden çıkılmaz bedbinliklere düşürdü. Akif, Leyla şiirinde, idealinin kayboluşu karşısında ruhi bunalımlar içindedir.”

Akif neyi kaybetmişti? Neyin peşinde koşuyordu? Niçin ağlıyordu? Başkalarının göz pınarları mı kurumuştu? Yoksa onlar başka sevgililer bulmuş da ona mı ağlıyordu?

Akif’in Leyla’sı İslamiyet’ti. Amma ümidi kırılmıştı. İslami hayat gelmeyecekti. Yani Akif’in Leyla’sı gelmeyecekti. Acaba o devirde biz olsaydık ne yapardık?

Safahat sizin için ne ifade diyor?

3 Kasım 1928′de harf inkılâbı kanunu kabul edilince, çiftliklerdeki bütün ağaçların sökülüp sadece kiraz yetiştirilmesi istenircesine bir manzara meydana çıktı. Cevizler, elmalar, armutlar ve üzümler başlarındaki meyvelerle birlikte sökülüp atılırken, sadece kiraza şans tanındı. Yani sadece “Avrupalı tip” kalıp, geridekiler ya yok olacak veya yokmuş gibi hareket edeceklerdi. Artık Kur’an yazısını öğretmek veya öğrenmek mümkün olmadığı gibi, bu yazıya bağlı bütün ilimler de kütüphanelerde bekleyecek, eski yazıyı bilmeyenlerin üzerinde bir kilit olup belki ebediyen saklanacaktı.

Mesela Shakespear’in Hamlet’i yüzlerce yıl evvel yazıldı. Bugünkü İngilizler lügate bakmadan Shakespear’in eserlerini okurken, 1936′da vefat eden Mehmet Akif’in Safahat’ını anlayamaz duruma geldik. Dilimizi öyle tahrip ettiler ki Atatürkçüler, Atatürk’ün Nutku’nu, dindarlar Bediüzzaman’ın Risale-i Nur’unu, milliyetçiler de Safahat’ı anlayamaz duruma geldi. Bana göre bu zamanda Safahat’ı anlayan, İslamiyet’i de anlar. Bana edebiyat doktorluğu verdiler. “Gel burada edebiyat dersleri okut” dediler. Ben oralara gitseydim, Akif’in Safahat’ından ders yapacaktım… Fakat gitmek nasip olmadı. Bugün yapabildiğim şey Safahat’ı okumak… Birçoğu da ezberimdedir.

ARŞİVİM HERKESE AÇIK

Soydan, 2003 yılından beri Akif ile ilgili ne varsa koleksiyonuna eklemiş. Koleksiyonunda yer alan parçaları ise şöyle anlatıyor. “Mehmet Akif’in ben de üç yüze yakın kitabı var. Tercüme ettiği kitaplar, derleme kitaplar ve kendi hakkında yazılan kitaplar ve özel sayı mecmualar var. Bunun haricinde kendisine ait objeleri biriktirdim. Fotoğrafları, şiirleri, saati, kartiviziti, baytarlık mesleğinde kullandığı bir kitabı ve mührü var.” Mehmet Akif’in çok mütevazı bir hayatı olduğunu hatırlatan Soydan, çok az eşyanın günümüze kadar ulaştığını söylüyor. Ayrıca Soydan, biriktirdiği Akif arşivinin herkese açık olduğunu ve herkesin gelip faydalanabileceğinin de altını çiziyor. Soydan, Akif’in hayatını incelerken bir konuya dikkat çekiyor. O da Akif’in muhalif çevrelerle olan ilişkisi. Soydan, anlatıyor; “Mehmet Akif’in Lübnan seyahatine gittiğinde ziyaret ettiği kişilerden birisi filozof Rıza idi. Filozof Rıza ile düşünce olarak zıt kutuplarda olduğunu biliyoruz. Hatta Rıza Tevfik gençlere karşı yaptığı bir konuşmada, Tevfik Fikret’i yüceltip “Kahrolsun Mehmet Akif” demiş birisi.. Ancak buna rağmen Mehmet Akif’in muhalifleri dahil, onun karakterini yüceltici ifadeler kullanmışlardır. Kötü bir şair ya da şair değil demişlerdir, Türk değil, demişlerdir fakat karaktersiz ya da şahsiyetsiz dememişlerdir.” Peki Mehmet Akif hak ettiği değeri gördü mü? Soydan’a göre bunun cevabı, gayri resmi de evet, ama resmi de yetersiz. “Millet olarak Akif’e çok ehemmiyet verilmiştir. Safahat kitabı Türkiye’de Kuran’dan sonra en çok satılan kitaplardan biridir. Bu cepheden baktığımızda Akif sayılıp sevilmiştir. Bir çok yönünü bir tarafa bırakarak sadece bu ülkenin milli marşının şairi olması dolayısıyla ehemmiyet verilmesi gerekir. Fakat resmi manada bunu göremiyoruz. Türkiye’de hala Mehmet Akif adına açılmış bir müze yok. Yaşadığı yer doğduğu ev gibi detaylar meçhulde duruyor.”

Mektuplarında oğlu Emin’e sitem ediyor

Mehmet Akif’in şiirlerinde kendisi yok. Şiirlerinde kendi dertlerine hiç değinmemiş. Sadece torununa yazdığı bir çocuk şiiri var o kadar. Peki biz onu nasıl tanıyacağız? Mehmet Akif Ersoy, çocuklarına, torunlarına mektuplar yazmış. Soydan, bu mektuplarıın fiziki özelliklerini şöyle tarif ediyor: “Mektupları basit sayfalara yazmış. Bunların bazılarını mürekkeple, bazılarını da kurşun kalemle yazmış. Kitabının bir sayfası bile kırışmadan bana kadar ulaştığını var sayarsak düzenli olduğunu söyleyebiliriz. Üzerinde bir takım notlar filan var. Karalama ya da satırların altını çizmemiş.” Mektupların içeriğine gelince.. Bunların çoğunu torunlarına ve kızı Suad Hanıma yazmış. Akif’in özel yazışmalardaki karakterinin bilinenin aksine yumuşak, ilgili ve nasihatçi olduğunu görüyoruz. Rüyan şöyle devam ediyor: “Ailesine yazdığı mektuplarda Suad Hanım’a nasihatlar var. Halinizden neden şikayet ediyorsunuz diye kızgınlık var. Kendisi son derece kanaatkar. Eşref Kuşçubaşı’na yazdığı bir mektupta yirmi lira gibi bir borç istiyor. Varsa gönder yoksa benim için başkasından borç alma diyor. Akif’in yakın dostu Abbas Halim Paşa çok zengin olmasına rağmen ondan para istemeye tenezzül etmemiş. Arkadaşı çok zengin olmasına rağmen kendi maddi durumu hiç iyi olmamış. Peki ya çocukları? Onlar nasıl bir maddi hayat sürdü. Soydan, bilinenin aksine sefil bir yaşam sürmediklerini söylüyor; “Hepsi maddi sıkıntı yaşamadı. En azından maaşları ve belli bir gelirleri var. Zengin değillerdi ama muhtaç da olmamışlardır. Emin Beyin özel bir durumu var. Askerlik yaparken yanındaki asker arkadaşlarına Kuran okutuyor ve bundan dolayı hapse atılıyor. Hapisten kaçıyor. Kötü macerayla bir hayata başlıyor. Sonra iş bulamaması onu olumsuz etkiliyor.” Soydan, Akif’in mektuplarında oğlu Emin’e karşı sitemkar olduğunu söylüyor. “Ders çalışmadığı için Emin’den şikayet ediyor.” Akif’in eşi İsmet Hanım’ın kızlarına yazdığı iki üç mektup dışında Akif’e yazdığı hiç bir mektup yok. İşin bir ilginç yanı Soydan, Mehmet Akif’e gelen mektupların hiç birine rastlamamış. İsmet Hanım’la ilgili hiç bir bilgi ya da fotoğrafın olmadığını söyleyen Soydan, ailesinin insanlardan uzak bir yaşam sürdüğünü söylüyor.

Bilinmeyen çok şey var

Soydan, Mehmet Akif’e dair keşfedilecek çok şey olduğunu, bundan sonraki süreçte daha fazla da çıkabileceğini söylüyor. “Mısır hayatı bizim için bir meçhuldür. Mısır hayatını, muallimliğini, kimleri okuttuğunu, kimlere hangi dersleri verdiğini bilmiyoruz.” Soydan, Mehmet Akif’in ünvanlarını ise şöyle sıralıyor; Güreşlere katılan bir Pehlivan. Gençliğinde düğün ve derneklerde güreşmiş. Baytar, muallim, müderris, siyasetçi, harp adamı, muharir ve müterkim.
Kübra sönmezışık
Yenişafak

“Kızım Suat, sakın firak dolu nâmeler yazma” diyordu Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy, kızına gönderdiği bir mektupta. Ersoy’un Mısır’daki sürgün yıllarında kızı Suad Hanım’a, damadı Ahmet Bey’e ve torunu Ferda’ya yazdığı mektuplar ve gönderdiği fotoğraflar ilk kez gün yüzüne çıktı.

Eyüp Belediyesi’nin katkılarıyla Timaş Yayınları’nın Görsel Tarih serisinden okura ulaşan Firaklı Nâmeler adlı kitabı Ömer Hakan Özalp yayına hazırladı.

Kendi ülkesinde gördüğü baskılar sebebiyle gönüllü bir sürgünü tercih eden Mehmet Akif, 1925-1936 yılları arasında dönmemek üzere Mısır’a gider. Kendisi bu gidişin gerekçesini dostlarından Şefik Kolaylı’ya “Arkamda hafiye gezdiriyorlar.

Ben, vatanını satmış ve memlekete ihanet etmiş adamlar gibi muamele görmeye tahammül edemiyorum. İşte, bundan dolayı gidiyorum” sözleriyle açıklar.

İyilik bildiren iki satıra hasret

Arkadaşı Abbas Halim Paşa’nın daveti üzerine önce kendisi daha sonra iki oğlu Emin ve Tahir’le eşi İsmet Hanım’ı da alarak Mısır’a giden Mehmet Akif, burada kaldığı süre zarfında geride kalan evlatlarına Mısır’daki yaşantılarını anlatan mektuplar yazar.

Akif’in gönüllü sürgün günlerine dair özel bilgiler ihtiva eden bu fotoğraf ve mektuplardan oluşan koleksiyon, İstiklâl şairinin vatan hasreti ve baba şefkatini gözler önüne serer. Kızı ve damadıyla yaptığı mektuplaşmaların her satırında bu derin özlemin izlerini görmek mümkün.

Öyle ki çocuklarından gelen mektuplar biraz geciktiğinde yaptığı tatlı-sert sitemlerle onlardan gelecek ‘iyilik’ bildiren iki satırı nasıl büyük bir heyecanla beklediğini anlatmaya çalışır.

Mehmet Akif “bülbülsüz diyar” dan gönderdiği firaklı nâmelerde sık sık meslektaşı olan damadına “vatan”a hizmet etmeyi öğütlüyor, kızına ise haline şükretmesi gerektiğini hatırlatıyor.

Mektuplarında neler yazdı?

İlki 1 Mart 1928, sonuncusu 23 Mart 1936 tarihini taşıyan mektuplar Mısır Hilvan’dan Milas, Erciş ve Beytüşşebab’da yaşayan kızı Suad Hanım’la damadı Ahmet Bey’e gönderilmiş. Mektuplardan 43′ü Akif’e, 3′ü eşi İsmet Hanım’a, bir tanesi de oğlu Emin’e ait.

Mektuplar dosya sayfasına arkalı önlü yazılmış ve bu mektuplar bir tarafı Suad Hanım’a diğer tarafı Ahmed Bey’e olmak üzere genellikle çift taraflı olarak kaleme alınmış.

Torunlarının sağlıkları, okumaları, yeme-içmeleri, kızının ev işleri, meşgaleleri, komşularıyla ve çevreleriyle ilişkileri, -meslektaşı olan- damadının tayini, mesleki işleri gibi şahsi hayatlarına; hayvan beslemek, odun-kömür ve yiyecek gibi ev hallerine, yaşadıkları şehirlere ve hava durumlarına dair bilgiler istenilen, hayatın sıkıntılarına karşı birtakım nasihatlar içeren mektuplarda Akif, hanımı, çocukları Emin ve Tahir’e ve Mısır’daki yaşantılarına ilişkin bilgiler veriyor.

Akif’in baba şefkatiyle yaptığı nasihatler de mektupların en etkileyici satırları arasında öne çıkıyor.

Mehmet Akif kızını nasıl cezalandırdı!

Bihî Suad,

Mektubunuz çok geciktiği için annen alabildiğine sinirlenmişti. Kaç kereler bu hususta ricada bulunmuştum, aman üç-beş satırlık âfiyet haberlerinizi bir an evvel yollayın demiştim.

Nedense bir-iki mektuptan sonra ihmale başlıyorsunuz. Ceza olarak ben de bu sefer cevabımı hayli tehir ediyorum ve gayet kısa yazıyorum. İkinci bir ceza olarak resmimi ne sana hediye ediyorum, ne de Ahmed’e! Ferda Kadın’a yolluyorum.

Havalarınız hâlâ iyi mi gidiyor? Ferdâ nasıl?

Annen hayli zamandır pek iyi idi. Sıkıldı bir kere göğsü tuttu. İki-üç gündür de parmaklarında dolama gibi şişlikler hasıl oldu. Zavallıyı uyutmuyorlar. Bir gün gidebilirse hekime parmaklarını gösterip ilaç alacak.

Mahsus gözlerini öpüyor. Benim tarafımdan Ferda’yı öpüver olmaz mı?

Allah’a emanet ol Suad Hanım.

Baban Mehmet AKİF

TARAF GAZ.